Nostalgic moments today!

School reopened today for Vignesh.  He is into his 8th standard.  He was wearing full pants for uniform for the first time!! My memories went back ten years….In 2002, he  joined Pre-KG at Vel’s Vidyashram.  His school opened on June 12th and I was expecting my second kid anytime then.!! In spite of elders at home opposing to my visit to his school along with Vignesh and my husband, I went to the school to see how Vignesh was!

There were 8 sections with around 40 children in each.  Parents were crying along with their tiny tots in many cases(read myself too!!) At the stroke of the bell, all parents were asked to move out of the class and each class was under the control of two teachers and two helpers!! The class lasted for less than an hour.  Most kids came out highly relieved to see their parents or other known faces.  Vignesh cried for almost the entire year!!

Today, he didn’t even bother to wave “Bye” to me while waiting for his bus to come….The moment his bus came, he jumped into it to see his schoolmates whom he had not seen during the summer holidays…

Love you my darling!! It is great to see you grow up. It has been wonderful ten years that has passed by and I am a proud mother of a young boy who is stepping into his teens!!

Kids’ summer vacation began with a trip to Uttarkhand

As with most mothers who are terrified with the announcement of summer vacation, especially with more than a kid at home, I was also, wondering what I was going to do with the duo, to beat the heat.  Luckily, when Vythi was trying to book for our long pending holiday, we got a week’s stay at Club Mahindra’s Resort at Binsar, Uttarkhand.  We had an adventurous holiday over there, and our week’s stay deserves a separate post for itself.

We are back and the kids are already missing their adventurous holidays at Binsar.  Added to that, the heat at Chennai, the shifting of their maternal grandparents’ house, and ever nagging mommy’s instructions via phone, mobile, live etc. makes them feel the heat more!!!

Hope the holidays fly away and the school reopens for the next academic year!!

சினிமா பார்த்து த(க)ண்ணீரில் நீந்தினோம்!!

என் பிள்ளைகளுக்கு பள்ளியில் காலாண்டு விடுமுறையாதலால், சில நாட்கள் மாலையில் நேரம் இருந்தால் ஏதாவது படம் பார்க்கும் வழக்கம் கொண்டோம்.  தொடர்ந்து இரு நாட்களாய், சில மனதைத் தொடும் படங்கள்.  நேற்று முன்தினம், “பூவெல்லாம் உன் வாசம்”, நேற்று “முகவரி”.  அஜித், ஜோதிகா இருவரையுமே எனக்கு பிடிக்கும்.  மேலும், கதையுடன் ஆழ்ந்து ஒன்றிவிடுவதால், நான் அடிக்கடி கதையில் சோகக் காட்சிகளின் போதெல்லாம், அழுதுகொண்டிருந்தேன்.  என் கணவரின் வழக்கமான கேலி கிண்டல்களுடன் என் அழுகை மேலும் கூடியது.  ஒரு கட்டத்தில், நான் தேற்ற முடியாத அளவிற்கு அழ, என் சிறிய மகன் என்னருகில் வந்து, “அம்மா, நீ அழுத கண்ணீரில், நாங்கள் அனைவரும், நீந்தி தான் இந்த அறையிலிருந்து படுக்கையறைக்கு செல்லவேண்டும்” என்றான், கூலாக…

குழந்தைகள் முன்பு அழக்கூடாதென்று, எவ்வளவு தான் கட்டுப்படுத்த நினைத்தாலும் சில திரைப்படங்களை பார்க்க அழுகை தானாக எட்டிப் பார்க்கிறது.

ஆஹா, இது ஒரு அளவில்லா ஆசை தான்!!

என் பிள்ளைகளுக்கு, தற்போது நவராத்திரி விடுமுறைகள் காலம்.  பள்ளிக்கு சென்று வரும் போதாவது, சற்று நேரம் களைப்பின் காரணமாய், அமைதி காப்பவர்கள், இப்பொழுதெல்லாம் மிகவும் வெறியுடனும், உற்சாகத்துடனும் 24 மணி நேரமும் படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அப்போது தான் ஓர் யோசனை தோன்றியது.

திரைப்படங்களில் காட்டுவது போல். ஒரு பாடலின் தொடக்கத்தில், என் பிள்ளைகள் இருவரும், சிறு குழந்தைகளாய் இருக்க, அந்த பாடல் முடியும் தருவாயில், அதாவது, 10 அல்லது 15 நிமிடங்களில், பெரிய ஆண்மகளாய் ஆகிவிட வேண்டும்.  என்ன ஒரு அருமையான ஆசை!!!