Navarathri 2012 – Best time to say “Hello World, I am back to blogging”

It has been quite sometime since I blogged. Not that I didn’t have stuff to blog on, but it was more about finding time to jot down….Life has been all the more hectic, waking up early in the morning to prepare my kids to school, running to office, get immersed in work, even after kids come back and keep on calling over phone until they get bored to do so…Rush back (Wish I could run inside my car which already moves faster!!) home and get back to all the pending work that has to be done…Hit the bed when no part of my body cooperates with my mind to work more!!

Now that Navarathri has started, it has given me more energy!! Getting dressed up for Golu visits even before going to work…Yes, I mean it!! No time, in the evening for that…Kids are having school while most of their friends are at home having holidays…

Hello World!! I missed to put it on writing many events that happened during the past few months…Planning to write more!!

Advertisements

Varalakshmi Vritham 2010 – A quick glance

Varalakshmi Vritham, is a religious function celebrated by the TamBram women, especially Iyer community.  It falls during the Shravana month of the Tamil Calendar, on a Friday.  The practice of performing this puja, depends on their ancesteral path.  In my father’s side, they do not have the habit of doing this puja, whereas my husband’s side, they do perform this in a very grand manner.  My husband is very deep rooted in Hindu religion, and he loves Varalakshmi Vritham.  Whatever time, the previous night of the puja, he comes back, he stays put up and fixes the Amman Mandapam, and decorates it with the traditional banana tree, mango leaves etc.

This year too, it was a great day!

Kalasam with Amman, placed inside the mandapam made for her

Oh Godess Lakshmi, Please come into our house

Lakshmi Raave maa intiki

சங்கடஹர சதுர்த்தியன்று நான் அடைந்த சங்கடம்!!

நேற்று தான் இந்த வாரத்தின் முதல் வேலை நாள், திங்கட்கிழமை.  காலை, இரு பிள்ளைகளுக்கும் கிரிக்கெட் வகுப்பு இல்லாததால், அவர்கள் துயிலெழுந்ததே 8:30 மணிக்கு தான்.  பிறகு, நாங்கள் மூவரும் கிளம்பி, சென்னை டிராபிக்கில், மாட்டி, மீண்டு, என் பெற்றோர் வீட்டிற்குச் சென்று,  குழந்தைகளை அவர்களிடம் ஒப்படைத்து, நான் வேளச்சேரியில் உள்ள என் அலுவலகம் சென்ற போது, காலை மணி, 11க்கு மேலாகிவிட்டது.  பல்வேறு வித அலுவல்களின் காரணத்தால், நான் நேற்று அலுவலகத்திலிருந்து புறப்பட, மாலை ஐந்து மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது.  நான், வழியிலேயே, என் பெற்றோருக்கு போன் செய்து, குழந்தைகள் இருவரையும், தயார் செய்து வைக்குமாறு கூறினேன்.  என் அம்மா உடனே என்னிடம், “எங்கே அவர்கள் இன்னும் விளையாடி ஓயவில்லை! இருவரும் உள்ளே வந்தவுடன், பூரி கிழங்கு செய்து வைத்திருக்கிறேன், ஊட்டி விட்டு விடுகிறேன்” என்றார்கள்.

நான் வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடன், விக்னேஷ், கார்த்திக் இருவரும் தயாராக இருந்தனர்.  என் நாக்கில் சனி, அவர்களிடம் நானே வலிய போய், “டேய்! இன்னிக்கு சங்கடஹர சதுர்த்தி டா! நாம் சீக்கிரம் வீட்டிற்குப் போனால், நான் இரவு சமையல் வேலைகளை உடனே முடித்துக் கொண்டு, நாம் மூவரும், அருகிலிருக்கும் பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் செல்லலாம்” என்றேன்.  என் பெற்றோரின் வீட்டிற்கு மிக அருகில் ஒரு வீட்டில் சிறிய பிள்ளையார் கோயில் ஒன்றுள்ளது. சிறுவர்கள் இருவருமே முன் ஒரு காலத்தில், அந்த பிள்ளையார் கோயிலுக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் சங்கடஹர சதுர்த்தியன்று என் தாய் தந்தையருடன் செல்வார்கள். ஸ்வாமி தரிசனம் செய்து, ஸ்லோகங்கள் கூறினாலும், குழந்தைகள் என்பதற்கேற்ப, பூஜை முடிந்த பிறகு கிடைக்கும் பிரசாதம் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அழகிய சிறு தொன்னையில், சுடச்சுட வெண் பொங்கல், கொண்டை கடலை சுண்டல், இரண்டு மூன்று வெல்ல கொழக்கட்டைகள், பால், பஞ்சாம்ருதம் என லிஸ்ட் நீண்டு கொண்டே போகும்.

அதை நினைத்தார்களோ என்னவோ! இருவரும், என் பெற்றோர் இல்லத்திலேயே அன்றிரவு தங்க அடம் செய்தனர். என் கணவரிடம், போன் செய்து, அதைக் கூறிய போது, அவர் அவர்களை எங்கள் வீட்டிற்கே வருமாறு கூறிவிட்டார். முதலில் இருவரும் சமாதானம் ஆகாமல் அடம் பிடித்தனர்.  மணி மாலை ஆறைத் தாண்ட, எனக்கு டென்ஷன் ஏறியது.  நான் அவர்களைப் பார்த்து கத்த, விக்னேஷ் உடனே, “சரி, நாங்கள் உன்னுடன் வர சம்மதிக்கிறோம். ஆனால், ஒரு கண்டிஷன்! நீ உன் வேலைகளை முடித்து, எங்களை கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்றும், எங்களுக்கு பிரசாதம் கிடைக்கவில்லை என்றால், நீ எங்களுக்கு, கோயிலில் கிடைக்கும் பிரசாதம் அனைத்தையும் செய்து, ராத்திரியே தர வேண்டும்” என்றான். கார்த்திக்கிற்கும் அந்த யோஜனை மிகவும் பிடித்துப் போக, அவனும் அண்ணனுடன் சேர்ந்து சிந்து பாடினான்.

அப்போதைக்கு, அவர்களை, அங்கிருந்து கிளப்ப, நான் சரியென்று ஒப்புக் கொண்டு, அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்.  எங்கள் வீடு போய் சேரும் போது மணி, இரவு 7:15.  நல்ல வேளையாக, என் மாமியார், ரசமும்,  கீரை தாலும் செய்திருந்தார்கள். நான் அவசரம் அவசரமாக குக்கர் வைத்து, சாதம், குழந்தைகளுக்கு பருப்பு, பீன்ஸ் பொரியல் என்று முடிக்கும் போதே மணி 7:50. மூவரும், காரில் ஏறிக் கொண்டு, எப்போதும் போகும் சுப்ரமண்ய ஸ்வாமி கோயிலுக்குச் சென்றோம். என் போறாத வேளை, கோயில் திறந்திருந்ததே தவிர பிரசாதம் வினியோகம் முடிந்திருந்தது.

உடனே விடு ஜூட் அடுத்த கோயிலுக்கு! நவசக்தி விநாயகர் கோயில்! வழி முழுக்க நான் ஒரே பிரார்த்தனை, இந்த கோயிலிலாவது பிரசாதம் கிடைக்க வேண்டும் என்று. சிறுவர்களுக்கோ முகத்திலேயே தெரிந்தது குஷி! அவர்கள் தான் வெல்வார்கள் என்று.  நான் இரவு படப் போகும் பாட்டை நினைத்து!

நல்ல வேளையாய், நவசக்தி விநாயகர் என் நெஞ்சில் பாலை வார்க்கும் விதமாய், புளியோதரை ரூபத்தில் பிரசாதமாய்க் காட்சியளித்தார். அதை வாங்கி நன்றாக ருசித்து உண்டனர்.  முடித்தவுடன், இருவரும் என்னிடம், “நமக்கு வழக்கமாய்க் கிடைக்கும் பிரசாதம் எதுவுமே இன்று கிடைக்கவில்லை! எனவே, நீ வீட்டிற்கு வந்தவுடன், நம் டீல் படி எங்களுக்கு நாங்கள் கேட்டது அத்தனையும் செய்து தர வேண்டும்” என்றனர்.  எப்படியோ சமாளித்து, இன்று செய்து தருவதாய் வாக்களித்திருக்கிறேன்!!!

சங்கடம் இன்னும் தீரவில்லை!!!

Was down with food poisoning for two days, and still looking forward to Pongal!!!

I hadn’t been well for the past two days.  Was not able to go to office, since I had a worst stomach upset.  Yet, tommorrow is Bhogi, and the next day, being Pongal, I am looking forward to the festive days. I love Bhogi, first of all, because it is my only brother’s birthday.  I still remember those young years, when I used to surprise my dear brother with cards, at unimaginable places. Next to it, is the unbeatable food that day, the menu goes like Paruppu vadai, poli, payasam, sambar, avial or kootu, poriyal, appalam, etc. etc.

Tomorrow, I am planning to do paruppu vadai, and if time permits, Poli too, before rushing to office.  The kids, have holidays right from tomorrow till Sunday.  Monday, being my cousin’s wedding at Bangalore, they are taking that day too off, which makes them have six full days as holidays.

Happy New Year 2010!

Dec. was a very hectic month. Although, Vignesh, reached a milestone tenth birthday on Dec. 7th, and his music exam results were too good, nothing else worked well.  Many were sick in my family including myself.  More trips to the hospital, worries etc., were add-ons that we had to bear with.  The last day of the year, was however, great.  I had  a tough day at office, running pillar to post, but the evening emerged with a sweet news, that my cousin brother’s daughter Ramya gave birth to a beautiful boy baby.  I have officially become the youngest Athai-paati yesterday.

We pray for a peaceful new year, and a memorable one

காசைக் கரியாக்குவது எப்படி??

கடந்த சில வருடங்களாகவே, என் இரு பிள்ளைகளுக்கும் சேமிக்கும் பழக்கத்தை உருவாக்க, நானும் என் கணவரும் சேர்ந்து, ஒரு உண்டியலைப் பரிசளித்தோம்.  இரு குழந்தைகளும், ஜாலிக்காகத் தொடங்கி, பின்பு, நிஜமாகவே நன்றாகச் சேர்க்கத் தொடங்கினர்.  சில நூறு தேறும் என்றானதும், அந்த சில்லரைக் காசுகளை எண்ணி, நாங்கள் அவர்களுக்கு ஏதேனும் அவர்கள் வெகு நாட்களாய் எதிர்பார்த்த பொருளை வாங்கிக் கொடுக்கும் பழக்கம் உண்டானது.

ஜூன் மாதம்  பள்ளி தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே, கார்த்திக்கின் பிறந்த நாள் அமைந்தது.  பல பேர் பல நூறுகளைப் பரிசாக அளித்ததால், அவர்கள் உண்டியலில் முதன் முறையாக 1,000 ரூபாய் சேர்ந்தது.  அதைக் கண்டவுடன், மேலும் குஷியாகி, இன்னும் தீவிரமாய் சேர்த்தனர்.  கார் டேஷ்போர்டில் , காய்கறிக் கடையில், மளிகைக் கடையில், என்று ஒரு இடம் மிச்சம் வைக்காமல், எங்கு சில்லரையப் பார்த்தாலும், அள்ளி உண்டியலில் போடும் வண்ணம் இருந்தனர்.  அதில் வேறு, சின்னவன் கார்த்திக், தன் அண்ணனிடம், “டேய் அண்ணா, அம்மா நம்ம கிட்ட பைசா கேட்டா என்னடா பன்றது??”, அதற்கு, விக்னேஷ், “ஏதாவது சொல்லி சமாளிக்கலாம் டா, நீ வேறு எதுவும் உளறாதே” என்றான்.

அடிக்கடி வீட்டிலுள்ளவர்களிடம், “நாங்கள் காசைச் சேர்த்து பின் கரியாக்கப் போகிறோம்” என்றே கூறி வந்தனர்.  போன ஞாயிறன்று என் கணவர் குழந்தைகளிடம், “தீபாவளிக்கு பட்டாசு, 1000 ரூபாய்க்கு வாங்கலாமாடா?” என்றவுடன், இருவரும் கோரஸாக “மூவாயிரம் ரூபாய்க்கு வாங்கலாம்பா” என்றனர்.  “என்னது, மூவாயிரம் ரூபாய்க்கும் பட்டாசா??” என்று நான் கேட்டதும், “அப்பா 1000 ரூபாய், பாட்டி தாத்தா 1000 ரூபாய், அப்பறம்ம்ம்ம்ம்” என்று இழுத்ததும், நான் அலறிக் கொண்டே, “என்னிடம் வேறு 1000 ரூபாய் கேட்காதீர்கள்” என்றதும், அவர்கள், “அய்யோ அம்மா, நாங்கள தான் கரியாக்க என்றே காசு சேமித்துள்ளோமே” என்றனர். “காசு கொடுத்து பட்டாசு வாங்கினாலும் அது கரியாகத்தானே போகப் போகிறது” என்று ஒரு பிட் வேறு போட்டான் விக்னேஷ். இதற்கு என்னங்கோ பதில் சொல்வது???

பச்சை பேன்ட், மஞ்சள் பாவாடை, ஒரு காலத்தில் எங்கள் தீபாவளி!!

கடந்த இரு வாரங்களாக என் இரு குழந்தைகளும், தீபாவளிப் பண்டிகை நெருங்குவதால், தங்களுக்கு என்ன உடை வேண்டும் என்று அலசிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.  “ஜீன்ஸ், கார்கோ, பெர்முடாஸ்” என்றெல்லாம் கூறிக்கொன்டிருக்கின்றனர்.  நான், சிறுவயதில் எங்கள் குடும்பத்தில் நடந்த சம்பவங்களை சற்றே அசைப்போடுகிறேன். என் தந்தை, ஒரு துணிக்கடையில் பகுதி நேர வேலையாக, கணக்கு எழுதிக் கொண்டிருந்தார்.  மேற்குத் தாம்பரத்தில், அந்த காலத்தில் மிகப் பிரபலமாக இருந்த துணிக்கடை அது. எங்கள் வீட்டில், நாங்கள் cousins மொத்தம் கிட்டத்தட்ட ஏழெட்டு பேருக்கு மேல் இருந்தோம்.   தீபாவளிக்கு சில நாட்கள் இருக்கும்போதே, என் அப்பா, ஆண் பசங்களுக்கு ஒரே கலரில் பேன்ட் துணி, மற்றும் சர்ட் துணி, மற்றும் பெண் குழந்தைகளுக்கு, ஒரே கலரில் சில மீட்டர் துணியும் வாங்கி, அவருக்கென்றே உள்ள ஒரு டெய்லரிடம் கொடுத்து, பையஙளுக்கு, பேன்ட்சர்ட், அவரவர் அளவிலும், பெண் குழந்தைகளுக்கு, ஒரே துணியில், ஒருவருக்கு, முழு நீளப் பாவாடை, இன்னொருவருக்கு குட்டை பாவாடை, எனக்கும், என் இளைய தங்கைக்கும், ப்ராக், என தைத்துக் கொண்டு வந்துவிடுவார்.  பலரும் கேலி செய்யும் வண்ணம், தீபாவளியன்று, நாங்கள் எல்லாரும், பள்ளிச் சீருடை போல, ஒரே துணியில் உடையணிந்து இருப்போம். நினைத்துப் பார்க்கவே சிரிப்பாயிருக்கிறது. இன்றென்னவென்றால்,!!! நிலைமை தலைகீழ்.!! அதிலும் என் சின்ன மகனை திருப்தி செய்துவிடலாம்.  ஆனால், பெரியவன், ரொம்ப ஆடைஅலங்காரத்தில், ஆசை கொண்டவன்.  அவனை அந்த காலத்தில் நாங்கள் பட்டது போல, விதவிதமாய், கலர் கலராய், பச்சை, சிவப்பு, போன்ற “ராமராஜன்” கலர்களில் பேன்ட் போடச் செய்யவேண்டும்!!!.