Navarathri 2012 – Best time to say “Hello World, I am back to blogging”

It has been quite sometime since I blogged. Not that I didn’t have stuff to blog on, but it was more about finding time to jot down….Life has been all the more hectic, waking up early in the morning to prepare my kids to school, running to office, get immersed in work, even after kids come back and keep on calling over phone until they get bored to do so…Rush back (Wish I could run inside my car which already moves faster!!) home and get back to all the pending work that has to be done…Hit the bed when no part of my body cooperates with my mind to work more!!

Now that Navarathri has started, it has given me more energy!! Getting dressed up for Golu visits even before going to work…Yes, I mean it!! No time, in the evening for that…Kids are having school while most of their friends are at home having holidays…

Hello World!! I missed to put it on writing many events that happened during the past few months…Planning to write more!!

My sins against the Gender stereotypes:Tag

This tag started by IndianHomeMaker , had been a hit in the blogs, who have continued to write about their so-called sins.  My colleague, Vidya, in her blog on this topic, had tagged me.

Here goes my list where I had done certain things that a typical girl may not have done:

  1. I have never reached home before 10 p.m. during my M.Sc. days, where I used to go to carnatic concerts in every nook and corner of the city, and return home taking the last train to Tambaram.  My mom used to wait for me, near the railway station, looking whether her daughter would come at least in the next coming train…
  2. I was the only person, who was neither included in the girls gang nor the boys group, but was a bridge between the two during my M.Sc. college days.
  3. When we went for our honeymoon, after our wedding, it was me who carried our baggages, like a porter, while Mr.V came walking empty handed besides me.
  4. I never get scared when my kids get an injection shot from their doctors.  It’s usually my husband who gets terrified at that scene.
  5. I don’t nag my better half, on most of the issues. Mainly to take me out for shopping(I prefer doing them myself), going out with friends, taking me to my parents’ place etc.
  6. I don’t worry about my looks
  7. I value relationship but do not get very emotional, i believe in my mom’s style of being  “detached within an attachment”.
  8. I treat my kids, aged 10 and 8, as friends and do not try to control them with my supreme power of being their mom.  (Even, if i try to do so, they will not dance to my tunes, they prefer doing things their way..)
  9. Most women, at least the Indian counterparts, always dream to get a boy child, when they are pregnant. I always wanted a girl, but have two daring darling devils.
  10. I have never been shy like a girl.  Always managed to win people, even during my first encounter with the anonymous people.
  11. Did lots of not-to-do things while I was pregnant.  Even, during my last trimester, the college where I worked, I had worked till the last week, that my colleagues used to fear that they would be the witness during my delivery rather than a professional doctor.

That’s me where I differ from the stereotyped woman.  But, here goes a list where I prove I am a woman

  1. I cry a lot, especially when I read or watch emotional stories.
  2. I am very very patient.
  3. I love cooking.
  4. I love spending time with my people
  5. I love shopping for sarees, accessories, roam aimlessly through the shops in Pondy Bazaar for hours together,
  6. I love to hear compliments from near and dear about my culinary skills.
  7. I love to be loved by my man.

Happy to be the woman I am!!

பச்சை பேன்ட், மஞ்சள் பாவாடை, ஒரு காலத்தில் எங்கள் தீபாவளி!!

கடந்த இரு வாரங்களாக என் இரு குழந்தைகளும், தீபாவளிப் பண்டிகை நெருங்குவதால், தங்களுக்கு என்ன உடை வேண்டும் என்று அலசிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.  “ஜீன்ஸ், கார்கோ, பெர்முடாஸ்” என்றெல்லாம் கூறிக்கொன்டிருக்கின்றனர்.  நான், சிறுவயதில் எங்கள் குடும்பத்தில் நடந்த சம்பவங்களை சற்றே அசைப்போடுகிறேன். என் தந்தை, ஒரு துணிக்கடையில் பகுதி நேர வேலையாக, கணக்கு எழுதிக் கொண்டிருந்தார்.  மேற்குத் தாம்பரத்தில், அந்த காலத்தில் மிகப் பிரபலமாக இருந்த துணிக்கடை அது. எங்கள் வீட்டில், நாங்கள் cousins மொத்தம் கிட்டத்தட்ட ஏழெட்டு பேருக்கு மேல் இருந்தோம்.   தீபாவளிக்கு சில நாட்கள் இருக்கும்போதே, என் அப்பா, ஆண் பசங்களுக்கு ஒரே கலரில் பேன்ட் துணி, மற்றும் சர்ட் துணி, மற்றும் பெண் குழந்தைகளுக்கு, ஒரே கலரில் சில மீட்டர் துணியும் வாங்கி, அவருக்கென்றே உள்ள ஒரு டெய்லரிடம் கொடுத்து, பையஙளுக்கு, பேன்ட்சர்ட், அவரவர் அளவிலும், பெண் குழந்தைகளுக்கு, ஒரே துணியில், ஒருவருக்கு, முழு நீளப் பாவாடை, இன்னொருவருக்கு குட்டை பாவாடை, எனக்கும், என் இளைய தங்கைக்கும், ப்ராக், என தைத்துக் கொண்டு வந்துவிடுவார்.  பலரும் கேலி செய்யும் வண்ணம், தீபாவளியன்று, நாங்கள் எல்லாரும், பள்ளிச் சீருடை போல, ஒரே துணியில் உடையணிந்து இருப்போம். நினைத்துப் பார்க்கவே சிரிப்பாயிருக்கிறது. இன்றென்னவென்றால்,!!! நிலைமை தலைகீழ்.!! அதிலும் என் சின்ன மகனை திருப்தி செய்துவிடலாம்.  ஆனால், பெரியவன், ரொம்ப ஆடைஅலங்காரத்தில், ஆசை கொண்டவன்.  அவனை அந்த காலத்தில் நாங்கள் பட்டது போல, விதவிதமாய், கலர் கலராய், பச்சை, சிவப்பு, போன்ற “ராமராஜன்” கலர்களில் பேன்ட் போடச் செய்யவேண்டும்!!!.