My sins against the Gender stereotypes:Tag

This tag started by IndianHomeMaker , had been a hit in the blogs, who have continued to write about their so-called sins.  My colleague, Vidya, in her blog on this topic, had tagged me.

Here goes my list where I had done certain things that a typical girl may not have done:

  1. I have never reached home before 10 p.m. during my M.Sc. days, where I used to go to carnatic concerts in every nook and corner of the city, and return home taking the last train to Tambaram.  My mom used to wait for me, near the railway station, looking whether her daughter would come at least in the next coming train…
  2. I was the only person, who was neither included in the girls gang nor the boys group, but was a bridge between the two during my M.Sc. college days.
  3. When we went for our honeymoon, after our wedding, it was me who carried our baggages, like a porter, while Mr.V came walking empty handed besides me.
  4. I never get scared when my kids get an injection shot from their doctors.  It’s usually my husband who gets terrified at that scene.
  5. I don’t nag my better half, on most of the issues. Mainly to take me out for shopping(I prefer doing them myself), going out with friends, taking me to my parents’ place etc.
  6. I don’t worry about my looks
  7. I value relationship but do not get very emotional, i believe in my mom’s style of being  “detached within an attachment”.
  8. I treat my kids, aged 10 and 8, as friends and do not try to control them with my supreme power of being their mom.  (Even, if i try to do so, they will not dance to my tunes, they prefer doing things their way..)
  9. Most women, at least the Indian counterparts, always dream to get a boy child, when they are pregnant. I always wanted a girl, but have two daring darling devils.
  10. I have never been shy like a girl.  Always managed to win people, even during my first encounter with the anonymous people.
  11. Did lots of not-to-do things while I was pregnant.  Even, during my last trimester, the college where I worked, I had worked till the last week, that my colleagues used to fear that they would be the witness during my delivery rather than a professional doctor.

That’s me where I differ from the stereotyped woman.  But, here goes a list where I prove I am a woman

  1. I cry a lot, especially when I read or watch emotional stories.
  2. I am very very patient.
  3. I love cooking.
  4. I love spending time with my people
  5. I love shopping for sarees, accessories, roam aimlessly through the shops in Pondy Bazaar for hours together,
  6. I love to hear compliments from near and dear about my culinary skills.
  7. I love to be loved by my man.

Happy to be the woman I am!!

Advertisements

ஊருக்குப் போயும் கரண்டி பிடிச்சேன்!!

சென்ற வலைப்பதிவிலிருந்து, நாங்கள் நால்வரும் கோடைக்கால விடுமுறைக்காக உத்தர்கண்ட் மாநிலத்திலுள்ள “பின்சார்” என்ற இடத்தில் க்ளப் மஹிந்தராவின்  ரிசார்ட்டில் தங்கியிருந்தோம் என்பதை அறிந்திருப்பீர்கள்.

விக்னேஷ் குழந்தையாக இருந்த காலத்திலிருந்தே நாங்கள், வெளியூரில் ரிசார்ட்டில் தங்க நேர்ந்தால், சமையலுக்குத் தேவையான பொருட்களை கொண்டு சென்றுவிடுவோம்.  முன்பெல்லாம், அந்த ரிசார்ட்களில் எலெக்டிரிக் அடுப்பும், சில முக்கியமான சமையல் பாத்திரங்களும் இருக்கும்.  இங்கிருந்தே, தோசை மாவு, அரிசி, கோதுமை மாவு, பருப்பு, புளி, சாம்பார் பொடி, ரசப் பொடி, கடுகு, தாளிக்கும் எண்ணெய், அப்பளம், என்று, யோசித்து, யோசித்து, நிறைய சாமான்களைத் தூக்கிச் செல்வேன்.

இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு, கோவா சென்ற போது, அங்கு சென்றவுடன் தான் தெரிந்தது , தற்போது, வெறும் மைக்ரோ வேவ் அவென் மட்டுமே தருவார்கள் என்றும், இட்லி, தோசை, சப்பாத்தி போன்ற பண்டங்களை செய்ய வாய்ப்பில்லை என்று. இருப்பினும், அடங்காமல், கிளம்பும் நாளன்று, ப்ரஸ்டிஜ் ஸ்மார்ட் கிச்சன் சென்று, “இன்டக்க்ஷன் அடுப்பும், அதற்குரிய பாத்திரங்களும் வாங்கினேன்.

அங்கு தங்கிய நாட்களில், கிட்டத் தட்ட அனைத்து நாட்களும், நாங்கள் எங்களுக்கு வேண்டிய பலவற்றை நாங்களே செய்து உண்டோம்.

பானை பிடித்தவள் பாக்கியசாலி!!

விஜி ஆன்ட்டியும் ப்ரைட் ரைசும் – சூப்பர் காம்போ!!

பிப்ரவரி 10, 2010. விஜி-ராம் தம்பதியரின் இரட்டையர்கள் ரக்க்ஷித்-ரக்க்ஷனா ஆகியோரின் மூன்றாவது பிறந்த நாள்.  ராம் வேறு ஊரில் இல்லையென்பதால், விஜி, குழந்தைகள் வருத்தப் படாமல் இருக்க, என்னையும் குழந்தைகளையும் பள்ளி முடிந்தவுடன் வருமாறு கூப்பிட்டாள்.  அன்று, குழந்தைகளுடன் இருக்கவேண்டும் என்பதால், அலுவலகத்திற்கு விடுப்பு எடுத்திருந்தாள்.

என் குழந்தைகள், இருவரும் பள்ளியிலிருந்து கிளம்பியதிலிருந்தே, “பசி, பசி” என்று கூறவே, நான், வழியில் வாங்கி வந்த ஸான்ட்விச்சைக் கொடுத்தேன்.  பிறகு, விஜி வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில், பிறந்த நாள் கேக், வாங்கிக் கொண்டு ஒருவாறாக அவர்கள் வீட்டை அடைந்தேன். அவளது குழந்தைகள் இருவரும், மதியம் தூங்கி எழுந்து, அழகாய் புதுத்துணி அணிந்து இருந்தனர்.  விஜியின் மாமியார், அவளது ஓர்ப்படியின் குழந்தை மற்றும் தாயார், ஆகியோரும் இருந்தனர்.

இனிதே, கேக் வெட்டும் விழா நடந்தேறியது.

Rakshith-Rakshana's 3rd birthday

Rakshith-Rakshana's 3rd birthday

அனைவரும், கேக்கை உண்ட பிறகு, விஜி, குழந்தைகளுக்கு, கார்ன் ப்ரைட் ரைசும், காளிப்ளவர் பட்டாணி சப்ஜியும் கொடுத்தாள்.  என் இரு குழந்தைகளும், மிகவும் ருசித்து சாப்பிட்டனர்.  கார்த்திக் வேறு, கேட்டு கேட்டு சாப்பிட்டான்.  கிளம்புகிற நேரத்தில், அவன், விஜியிடம், “ஆன்ட்டி, கார்ன் ப்ரைட் ரைஸ் சூப்பர். நாங்கள் தினமும் ஸ்கூல் முடிந்தவுடன் நேரே உங்க ஆத்துக்கு, வர்ரோம். நீங்க, இன்னைக்கு செஞ்ச மாதிரியே daily செஞ்சிடுங்க” என்றானே பார்க்கணும், விஜி அவன் பேசியதைக் கேட்டு அசந்து நின்றாள்.  நான் தான் கார்த்திக்கிடம், “டேய், அவங்களும் அம்மா மாதிரி ஆபிஸ் போறவங்க தான். இன்னைக்கு குழந்தைகள் birthdayக்காக leave போட்டிருர்க்காங்க.” என்றேன்.  பாவமாய்ப் போன கார்த்திக்கின் முகத்தைப் பார்த்த விஜி, “கார்த்திக், உனக்கு, எப்போல்லாம் வேணுமோ, ஆன்ட்டிக்கு போன் பண்ணு.  நான் செஞ்சு வைக்கிறேன்.” என்றாள்.  அதைக் கேட்ட பிறகு தான் கார்த்திக்கின் முகத்தில் பழைய சிரிப்பு தெரிந்தது.

தக்காளிக்காய் துவையல்

எனக்கு கல்யாணமாகி, பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாகிறது. சுமாராய் சமைத்துக் கொண்டிருந்ததிலிருந்து இப்போது, நாலு(40 அல்லது 400 என்று படிக்கவும்)பேர் பாராட்டும் அளவிற்கு சமைக்கின்றேன் என்றால், எங்கள் குடும்பத்தினரின் அளவிலா சாப்பாட்டு மோகம் என்றே கூறவேண்டும்.  குறிப்பாக என் கணவருக்கு, புதிது புதிதாய், உணவு வகைகளைச் சுவைப்பது மிகவும் பிடிக்கும்.

சில நாட்களாக காய்கறி கடையில், சிறிது உருண்டையாய் பச்சையாய் ஒன்று தக்காளியளவில் கண்ணில் பட, கடைக்காரரிடம் வினவியதில், அது தக்காளிக்காய் என்று தெரிந்தது.  கால் கிலோ தக்காளிக்காய் கொடுக்குமாறு கேட்டு வாங்கிவந்தேன்.

துவையல் செய்முறை:

தக்காளிக்காயை தண்ணீரில் சுத்தம் செய்து, பின்னர், சிறு துண்டுகளாக நறுக்கிக் கொள்ளவேண்டும்.  அடுப்பு மூட்டி வானலியில் சிறிது எண்ணெய் வைத்து, அது காய்ந்த பின், 4 அல்லது 5 வற்றல் மிளகாய், 2 தேக்கரண்டி உளுத்தம் பருப்பு, சிறிதளவு கடலைப் பருப்பு, பெருங்காயம் சிறிதளவு, மிளகு பிடிக்குமென்றால், 2 அல்லது 3 மிளகு ஆகியவற்றை சிவக்க வறுத்து எடுத்துக்கொள்ளவும். மேலும் எண்ணெய் விட்டு, தக்காளிக்காயை வதக்கிக் கொள்ளவும்.

இவையனைத்தும் சற்று சூடாறிய பின், அம்மியிலோ, அல்லது மிக்ஸியிலோ கொஞ்சம் புளி, தேவைக்கேற்ப உப்பு சேர்த்து, சிறிது தண்ணீரும் சேர்த்து, துவையல் பதத்தில் அரைத்தால், தக்காளிக்காய் துவையல் ரெடி.  சூடான சாதத்தில் பிசைந்து சாப்பிட, அல்லது இட்லி, தோசையுடன் உண்ண ஏற்ற ஒன்று.

திருமணமான புதிதில் செய்த ரவா உப்புமா, சாரி ரவா கஞ்சி!!

அப்பொழுது தான் எனக்குத் திருமணமான புதிது.  சில நாட்களே ஆகியிருந்ததால், என் மாமியாரே, முக்கால்வாசி நேரம் சமையல் செய்தார்கள்.  அவர்கள் வீட்டில் தினமும், காலை சிற்றுண்டி, மதியம் சாப்பாடு, மாலை மீண்டும் ஏதேனும் ஒரு சிற்றுண்டி, இரவு  சாப்பாடு என்று செய்வர்.  ஒரு நாள் அதிகாலை, என் கணவரின் சித்தப்பா மதுரையிலிருந்து இரயிலில் வந்து இறங்கினார்.  என் மாமியாரிடம், “புது மருமகள் கைப் பக்குவம் எப்படி உள்ளது? எப்படி சமைக்கிறாள்?” என்று வினவினார். அவர்களும் பதிலுக்கு, “நன்றாகச் செய்கிறாள்” என்று கூறி, என்னிடம் “அனைவருக்கும் ஆகிறாற் போல், ரவா உப்புமா செய்துவிடு. ” என்றார். எனக்குத் தெரியும், வீட்டில் இட்லி/தோசை மாவு அன்று பார்த்து சதி செய்வது போல இல்லை என்று. திருமணத்திற்கு முன்பே, நான் என் பிறந்த வீட்டில், சமையலறையில், பல்வேறு வகைகள் செய்திருந்தாலும், ரவா உப்புமா செய்து பழகியிருக்கவில்லை.  என் பெரிய அத்தை, சமையல் கலையில் கைதேர்ந்த வல்லுனர்.  அவரிடம், எப்பொழுதோ ரவா உப்புமாவின் செய்முறையைக் கேட்ட பொழுது, “அதற்குப் பெயரே திடீர் உப்புமா, அல்லது நாதஸ்வரக் கலைஞர் உப்புமா, மிகவும் எளிது.” என்றார்.

என் போறாக் காலத்தை நினைத்து நொந்து, வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், இஞ்சி, இவற்றை நறுக்கிக் கொண்டேன்.  வாணலியை கேஸில் வைத்து, பற்ற வைத்தேன்.  முழுமுதற் கடவுளான கணபதியை வணங்கி, எண்ணெய் விட்டு, கடுகு, உளுத்தம்பருப்பு தாளித்து, நறுக்கியவற்றை எண்ணெயில் போட்டேன்.  பிறகு, வேண்டிய அளவு தண்ணீர் வைத்து, அது கொதித்தவுடன், சிறிது சிறிதாக ரவையை சேர்த்தேன். சற்று நேரம் அக்கலவையை அப்படியே வைத்திருந்தேன் எனில், உப்புமா ஒழுங்காக ஆகியிருக்கும்.  ஆனால், நான் ரவை சரியாக வெந்திருக்குமோ இல்லயோ என்று, மேலும் மேலும் தண்ணீர் சேர்த்தேன்.  அதிகம் தண்ணீர் சேர்த்ததால் ரவா உப்புமா, ரவா கஞ்சி! என்பது போல் வெளி வந்தது.  முதல் பலி என் சின்ன மாமனார்.  அவர் உண்டுவிட்டு, மிகவும் கஷ்டப்பட்டு, “நன்றாய் இருக்கு!” என்றார். அனைவரும் உண்ட பிறகு தான், நான் சாப்பிட அமர்ந்தேன். வாயில் வைக்க கொஞ்சம் சிரமமாய் இருந்த உப்புமாவை உண்ட அனைத்து மனிதர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த வருத்தங்கள்!!!.

அதன் பிறகு, எப்பொழுது ரவா உப்புமா செய்தாலும், பழைய ஞாபகம் என்னை அச்சுறுத்தும்!!