“தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்” யார்யா அப்படி சொன்னாங்க??

விக்னேஷ், கார்த்திக் இருவருக்குமே தமிழ்தான் இரண்டாம் மொழியாகப் பள்ளியில் நாங்கள் தேர்ந்த்தெடுத்துள்ளோம். தமிழ்நாட்டில் வசித்து, தமிழே சரிவர பேசத் தெரியாமல், எழுதத் தெரியாமல், ஹிந்தி அல்லது பிற மொழிகளை இரண்டாம் மொழியாகக் கற்க எனக்கும் வைத்திக்கும் உடன்பாடு இல்லை. ஆரம்பத்தில், இருவரும் சற்று கஷ்டப்பட்டாலும், பின்னர் அவர்கள் தமிழை விரும்பிப் படிப்பார்கள் என்று நினைத்தோம். வயது ஏறஏற அவர்களின் தமிழ்ப்பற்றும் அதிகமாகும் என்று நாங்கள் நினைக்க, அவர்களுக்கோ, அதற்கு நேர்மாறாக, அதிகம் படிக்க வேண்டுமே என்ற காரணத்தினாலேயே தமிழ் மீதான வெறுப்பு ரொம்ப அதிகமானது.

நேற்றிரவு, தொலைக்காட்சியில் பழைய திரைப்படப் பாடல்களை ஒளிபரப்பிய போது, “தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்” என்ற இனிமையான பாடல் ஒளிபரப்பானது. எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்று பார்த்தால், பாடல் முடிந்தவுடன், கார்த்திக் அவன் அண்ணனிடம், “யார்டா இப்படி சொன்னாங்க, “தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்”, அது actuallaa “”தமிழுக்கும் போர் என்று பேர்” என்று மாற்றிப் பாடுகிறான்.

நான் என் பள்ளி நாட்களை எண்ணிப் பார்க்கிறேன்…என் தமிழ் ஆசிரியர்களையும் அவர்களின் வகுப்புகளையும் இன்றும் எண்ணிப் பார்த்து பரவசமடையும் நிலையில் தான் இருக்கிறேன்!! 12ம் வகுப்பில் பிற முக்கிய பாடங்கள் இருப்பினும், தமிழாசிரியையின் வகுப்பை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பேன்! கம்ப இராமாயணமும், சிலப்பதிகாரமும், இன்னும் பல காப்பியங்களும், காவியங்களும் என் நெஞ்சில் நீங்கா இடம் பெற்றுள்ளன.

யாராவது வந்து என் பசங்களுக்கு தமிழ் ஆர்வத்தை ஊக்கிவிடுங்களேன்!! ப்ளீஸ், ப்ளீஸ்!!

Advertisements

Nostalgic moments today!

School reopened today for Vignesh.  He is into his 8th standard.  He was wearing full pants for uniform for the first time!! My memories went back ten years….In 2002, he  joined Pre-KG at Vel’s Vidyashram.  His school opened on June 12th and I was expecting my second kid anytime then.!! In spite of elders at home opposing to my visit to his school along with Vignesh and my husband, I went to the school to see how Vignesh was!

There were 8 sections with around 40 children in each.  Parents were crying along with their tiny tots in many cases(read myself too!!) At the stroke of the bell, all parents were asked to move out of the class and each class was under the control of two teachers and two helpers!! The class lasted for less than an hour.  Most kids came out highly relieved to see their parents or other known faces.  Vignesh cried for almost the entire year!!

Today, he didn’t even bother to wave “Bye” to me while waiting for his bus to come….The moment his bus came, he jumped into it to see his schoolmates whom he had not seen during the summer holidays…

Love you my darling!! It is great to see you grow up. It has been wonderful ten years that has passed by and I am a proud mother of a young boy who is stepping into his teens!!

என்ன கொடுமைடா இது!!

டைட்டில் பயங்கர  ‘கிக்’கா இருக்குல்ல!! இப்போ கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி என் பசங்க ஸ்கூல் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்ததும் நானும் வராத காரணத்தால் (உள்ளுக்குள்ள ஒரே குஷியாய் இருந்திருக்கும் போல!!) என் கைப்பேசியில் என்னை அழைத்தனர். சின்னவன் கார்த்திக் அவனது வழக்கமான பள்ளிப் புகார்களை வாசித்து முடித்த பின் நான் எப்போது வருவேன் என்று கேட்ட பிறகு தன் அருமை அண்ணனிடம் தொலைப்பேசியைக் கொடுத்தான். அண்ணன் தன் முறைக்கு தான் தன் வகுப்பில் கணிதத்தில் இரண்டாவது அதிக மதிப்பெண் என்றும் கூறினான்.  அதைக் கேட்டு கண்டிப்பாக நான் அவனைப் பாராட்டி இருக்க வேண்டும். அதிலும் நான் அவனோடு துளியும் உட்காரவில்லை அவன் பரிட்சைக்குத் தயார் செய்யும் போது.!! மேலும் என் தாய் தந்தையர் இருவருமே என்னையும் என் அண்ணனையும் ரொம்ப “டார்ச்சர்” செஞ்சதில்லை! என் தந்தை நாங்கள் கொண்டு வரும் விடைத்தாளை என்ன மதிப்பெண் பெற்றிருக்கிறோம் என்று கூட பார்க்காமல் கையொப்பமிடும் ரகம். அவருக்கு மகளாகப் பிறந்தும், நான் விக்னேஷிடம், “என்ன இருந்தாலும் ஒரு கணக்கு வாத்தியாருக்கு மகனாய்ப் பிறந்தும் நீ இப்படி முதல் மதிப்பெண் வாங்கத் தவறியிருக்கக் கூடாது” என்றேன். அவன் ஒரே போடாக, “அம்மா! நீ எழுதி முதல் மதிப்பெண் வாங்கவில்லை என்றால் அர்த்தம் இருக்கு! எனக்கு நான் வாங்கிய மார்க் போறும்” என்றதும் நான் ஆனேன் கப்சிப்.!!

“இந்த குளிரிலும் மழையிலும் ஸ்கூல் போகணுமா மா?”

சில வருடங்களாகவே, மனிதனின் இயல்பு மட்டும் மாறவில்லை. இயற்கையின் இயல்பும் தான்…ஐப்பசி மாதம் அடை மழை, மார்கழி மாதம் கடுங்குளிர் என்று தான் பார்த்துள்ளோம். அதிலும் சென்னையில், மழையும் அதிகம் இருக்காது, குளிர் வெடவெடக்கும் படியும் இருக்காது.  மிகக் கடும் வெயில், கடும் வெயில், வெயில், இது தான் சென்னை வெப்ப நிலை.  இந்த வருடம் மழை ரொம்ப நாள் ஆட்டம் காட்டிவிட்டது.  மழை பெய்ய வேண்டிய காலத்தில் பெய்யாமல் டிசம்பர் மாதம் கூட பெய்கிறது.  குழந்தைகள் இருவரும், காலையில் எழுந்திருக்கும் போதே “இந்த குளிரிலும் மழையிலும் ஸ்கூல் போகணுமா மா?” என்று கேட்கின்றனர்…. ஆஹா, அருமையான யோசனை.  ஆனால் நடக்காதே! கிளம்புங்கடா ஸ்கூலுக்கு என்றேன்!! வருத்தத்துடன்….

Is it really a holiday season for my kids????

It has been a month, since the summer holidays had begun for my kids. They were just waiting for the holidays while at school, preparing for exams, and shuttling between school, other classes and home.   I was worrying as to how to engage them during the two month period.

One thing is that everyday they have to travel to their maternal grandparents’ house at Tambaram Sanatorium in the morning and later in the evening, travel back home to Kodambakkam.

Their day starts at 5:00 a.m.!!(Romba too much, to wake them up at that odd morning hours!!). But, their cricket coaching class begins at 5:50 a.m. So, we are justified to wake up at 5:00 to get ready for the class.  The class ends around 8:20 a.m. and I would be there at some random time between 8:15 and 8:45 a.m. to pick them up.  Most of the days, their breakfast would be the routine mummy-made idlis/dosas/alu parathas/sandwiches.  Karthik would be the one who rebels against home-cooked food, and somehow convince me to take them to the near by Data Udupi Hotel, at least once a week.  We then drive to Tambaram Sanatorium.

The kids reach there, take bath, go for their Hindi class. It was my idea that they should attend Hindi classes during this vacation, because Vignesh will be having a three language formula from June, when he goes for his sixth standard class, and heard that the portions are heavier.  Since, they do not know the language, I thought, he will feel at ease, at school, if he attends the Basic Hindi class during holidays.

Around 12 noon they are back from class, and have a leisurely lunch cooked by their dear Paati.  During the course of the lunch session itself, their friends nearby turn up looking out for Vignesh and Karthik.  Inspite of my father yelling at them to finish their lunch, Karthik would somehow hurriedly finish lunch and leave with friends to play cricket in the hot sun.  They play for an hour or two.

They have their evening classes either Keyboard for Vignesh or Mridangam for Karthik, followed by drawing class for both of them. This routine is on only Tuesdays and Thursdays. So, we rush back to their classes and then head towards home.  Again, back at our flat complex, they would have a different set of friends, and will continue to play for sometime.

Back home, I will be behind them until they start their routine ritual of doing Sandhyavandanam.  Karthik will play with his paternal grandfather, a series of Chinese checkers games, and Vignesh would while away his time, by having a chit-chat with his paternal grandmother or watch TV.

Dinner at 8 or 8:30 p.m. followed by Airtel Super Singer Junior Two, and a final round of eating mangoes, the kids are off to sleep around 10:00 or 10:30 p.m. so that they can wake up early the next morning!!!

Holidays are hectic than their school days!!!

Hey, forgot to mention the list of homework for my elder one, who graduates from fifth to sixth standard:

  • A booklet on UNO and its functioning
  • A mini pocket dictionary with at least 10 words for each alphabet
  • A scrap book on Aquatic Animals (A-Z)
  • A booklet on India – important cities, culture, heritage, and places of interest
  • Math Ready reckoner for area and perimeter of certain shapes
  • Multiplication tables upto 20

Vignesh, is yet to start his holiday homework.  Hope he completes at least half of what is said!!!

கெட்டது இராத் தூக்கம், IPL போட்டிகளால்!!

மார்ச் 12, 2010 வரை, தினமும் தூங்கச் செல்ல, என் இரு வாண்டுகளும், இரவு 10 அல்லது 11 மணியானாலும்,  ஏதாவது காரணம் தேடிக் கொண்டிடுப்பார்கள். சில sample காரணங்கள் : “பசிக்கிறது!!(சாப்பிட்டு சிறிது நேரமே ஆகியிருந்தாலும்!!); அல்லது “ஒன் பாத்ரூம்/டூ பாத்ரூம் (இதற்கு நாம் கண்டிப்பாக எதிர்ப்பு சொல்ல முடியாதே!!) ; கொஞ்ச நேரம் ஏதாவது கதை சொல்லுப்பா, அல்லது சொல்லுமா; இப்படி பல.

இப்போதோ, தினமும் IPL போட்டியைச் சாக்காக வைத்து, தூங்க 12 மணியாக்கிவிடுகிறார்கள்.  காலை என்னாலயே 5:30 மணிக்கு எழ கஷ்டமாக இருக்கிறது. விக்னேஷை 6 மணிக்கும், கார்த்திக்கை 7 மணிக்கும் எழுப்புவதற்குள், என் ப்ராணனில் பாதி செலவழிந்து விடுகிறது.  ஸ்கூல் விடுமுறை தொடங்க இன்னும் பல நாட்கள் இருப்பதால், எனது இந்த புதிய கவலை மேலும் சில நாட்கள் தொடரும்.

“அப்பாடா, இனி இந்த அண்ணாவோட அலட்டல் எங்கிட்ட செல்லாது!!!”

கடந்த பத்து பதினைந்து நாட்களாக விக்னேஷின் அலட்டல் எனக்கே சற்று “ஓவராக” தான் இருந்தது.  விஷயம் இது தான் – விக்னேஷின் போரூர் பள்ளியில் ஒரு வென்டிங் மெஷின் வைத்திருக்கின்றனர். அதில், நம் விருப்பத்திற்கேற்ப “பால், சாக்லேட் மில்க் அல்லது கப் நூடுல்ஸ்” இவற்றை பணம் கொடுத்துப் பெறலாம்.  குழந்தைகள் காலங் கார்த்தாலயே, எழுந்ததும் எழாமலும் பள்ளிக்குச் சென்றுவிடுவதால், மிகுந்த நேரம் பசியுடன் உள்ளனர், அல்லது, அவர்களாகவே அப்படி நினைத்துக் கொள்கின்றனர். இரு வாரமாக, தினமும், மாலை விக்னேஷ் என்னிடமும் கார்த்திக்கிடமும் ஒரே அலட்டல் “இன்று நூடுல்ஸ் டிரை பண்ணினோம், இன்று பால் குடித்தேன்”, என்று.

இன்று அவனின் அலட்டல்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாற் போல், கார்த்திக்கின் பள்ளியிலும் அதே வென்டிங் மெஷினை வைத்திருக்கின்றனர்.  அவனும் குஷியாக என்னிடம் இன்று மாலை, பள்ளி விட்டதும், “அம்மா, எங்க ஸ்கூல்லயும், இன்னைக்கு காபி, நூடுல்ஸ், ஆகியவைக்கான மெஷின் வைச்சிருக்காங்க, எனக்கும் வாங்கிக் கொடு” என்று.  ஏன் இந்த அவசரம் என்று கேட்டால், “அண்ணா மட்டும் தான் அலட்டிப்பானா?? நானும் காட்டறேன், என் பவரை!!” என்றான் கார்த்திக்.

நல்ல வேளை, நான் தப்பித்தேன், அவனிடமிருந்து!!!