SpellBee Contest and Vignesh

I have never been a Mom who keeps on nagging the kids to study.  My parents have never been so, and I guess, I follow their footsteps.  Of late, my elder one Vignesh, has never sat down to study, because he had not had any tests for the past two months.  They are having the final Cycle test in March, he says that he need not study till then.

Suddenly, two weeks ago, he said, there was a Spelling Bee competition within his class, and he had cleared the first level.  He wanted money for registering for the School Level Competition.  I have always been sad that he is not the kind of kid, who jumps at every competition that he comes across.  He asked for money, when we were standing in front of our apartments at 6:45 in the morning waiting for the school bus to come.  I was annoyed and said that he can forego the competition as he didn’t remember to ask us for money the previous night itself.  It was his day, and the bus was nowhere to be seen.  He immediatley ran upstairs, and brought money from his kiddie bank. He cleared the school leve too, and got selected for the District level competition.

The district level competition took place  yesterday at D.A.V. School, Velachery.  He cleared a few rounds, but still couldn’t make it to the next level, the State Level.  It was a lesson for him, to work hard.  It was also a lesson for me, as a parent.  I could see many anxious parents who were making the child study till the nth minute, a few who didn’t want to hear that their child didn’t excel and the like.  I could see the sad faces of the kids who didn’t make it to the next level.  I do not want my child to be pressurized by such events.  Winning and losing doesn’t matter, it is just the participation that matters!

Advertisements

நீ தான் மெச்சிக் கொள்ளவேண்டும்!!

ஊத்துக்காடு வெங்கட சுப்ரமணிய ஐயரின் அற்புதமான இந்த பாடல் வரிகள் என் மனத்தில் கடந்த இரு தினங்களாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. யசோதை பாடுவது போல அமைந்துள்ள பாடலில், அவள் அங்கு கூடியிருக்கும் பெண்களிடம், கண்ணனின் குறும்புகளையும், லீலைகளையும் கூறி முடியவில்லை என்பதாய் இருக்கும். சரணத்தில்,

“செய்யும் துஷ்டத்தனத்திற்கோர் எல்லையே இல்லை

தேடிப் பிடிக்க என்னால் ஆகவும் இல்லை

கையும் களவுமாக்க காலமும் வ(ர)ல்லை

ஆனால் காலம் தவறாது கோள் சொல்ல வந்து நின்ற

மாதர்க்கு விடை சொல்ல நேரமும் இல்லை”

என்று முடிப்பார்.

அதைப் போல இந்த பள்ளியாண்டு தொடங்கியது முதற்கொண்டு என் இளைய மகன் கார்த்திக் வாரம் ஒரு முறையாவது ஸ்கூலில் ஏதாவது வம்பு தும்பில் மாட்டிக் கொண்டு, பெற்றோரை ஆசிரியர் பார்க்க வேண்டும் என்கிற ரேஞ்சிற்கு போய்விடுகிறான்.

போன வெள்ளிக்கிழமை, அதிசயமாக நான் ஒரு கலை வகுப்பிற்குச் சென்றிருந்தேன்.  அது பொறுக்கவில்லை என் சிறிய மகனுக்கும், அவன் டீச்சருக்கும்.  வந்ததே ஒரு போன், “மேடம், நான் கார்த்திக்கின் ஆசிரியை பேசுகிறேன்!”. எனக்கு உடனே, அவன் கீழே விழுந்து ஏதாவது பெரிய அடியோ! என்று பதறியது. ஆனால், அவர்களோ, “கார்த்திக், இன்று வகுப்பில் ஆசிரியை இல்லாத போது, மற்றொரு பையனை விளையாட்டிற்கு உதைக்கப் போய், அவன் கீழே விழுந்து, அவன் கண்ணாடியும் விழுந்து, கண்ணாடி உடைந்து விட்டது. அந்த குழந்தையின் பெற்றோர்கள் ஏதாவது புகார் செய்தால், தாங்கள் இங்கு பள்ளிக்கு வரவேண்டியிருக்கும்!” என்றார்கள். “ரொம்ப சாரி,” சொல்லிவிட்டு, சரி என்று போனை வைக்கப் போனால், அவர்கள் மேலும் விடாமல்,

  • கார்த்திக் வகுப்பில் உட்காருவதே இல்லை
  • கார்த்திக் வகுப்பில் வாயை மூடுவதே இல்லை
  • கார்த்திக், சாப்பிடும் போது, ரொம்ப சிந்துகிறான்
  • கார்த்திக் இப்படி, அப்படி என்று

ஒரு பெரிய லிஸ்ட்.  நானும் அவன் சற்றும் இளைப்பாறிவிடக் கூடாது என்ற முடிவில், வாரம் பூரா ஸ்கூல் முடிந்த கையோடு இந்த கிளாஸ், அந்த கிளாஸ் என்றும், வார இறுதியில் அதற்கும் அதிகமாகவும் வாட்டி வதைக்கிறேன். ஆனால், எங்கு சென்றாலும், என் மகனை ஒரு புறம் அவன் மிகவும் கூர்மையான அறிவுத்திறன் கொண்டவன், அதிவேகமாக செயல் படுபவன் என்றெல்லாம், கூறினாலும், எல்லாரும் கேட்கும் ஒரே கேள்வி, “அவனை எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்????” என்பது தான்.

கார்த்திக்கை நல்ல படியாக வளர்க்க நான் தான் எங்காவது கிளாஸ் போக வேண்டும்.!!!!