Right from my childhood, I’ve always dreamt of becoming a teacher by profession. I’ve always had the feeling that moving around with young brains always makes me feel young too. I could even relate my younger kid Karthik being more active when compared to my calm elder one Vignesh, to the fact that I was working at SRM Engineering College for the entire term I was pregnant. I used to always be among the cheerful students and that had a very positive impact on the baby inside me too! Coming to the point of writing this particular blog is that, during the past one week, I suddenly came across three or four students to whom I’ve taken classes at SRM almost some 8 to 10 years back. The other day, after having a tough time to go all the way upto Maduranthagam(around 130 kms up and down from Chennai) for a wedding, me and two of my friends were dining at Vasantha Bhavan, Tambaram. A guy was glaring at me for quite some time, and suddenly he came and wished me and started talking fluently about those days at SRM where I had taken him First Year Maths classes. I was very happy to meet and was quite moved too, when he spoke about those days at college. Two days later, something similar happened while I was traveling by train to Tambaram. I met a girl who did B.Arch at SRM. Generally, teaching Maths to Architecture students had always been a nightmare as they were mostly weak in that subject. This particular batch I took it as a challenge to bring them up and had done innumerable extra classes. This girl called Ramya Moorthy started talking about those days, where even their lunch period was not spared by me. But the hard work that we all had put then paid us all very well, and that batch was one of the best batches to have very good results in Maths. It had been very heartening to meet my old students…I love my profession!!
My cute little car has completed 10,000kms
Hurray!! It is not even 10 months since I got a Maruti A-star, silver gray colour…And it has covered 10,000 kms and the best part is that it has been 99.99% of the time, me behind the wheels…
Loved every bit of it, my dearest companion A-star!! I know recall those days the same time last year, when I hadn’t even made up my mind as to which car would be my next car after driving the entry level Maruti 800. We had got my Maruti 800 in September 2005 and it was already 5 years old, and had driven more than 80,000 kms.
I had a few cars in mind like Chevy Beat, VW Polo, Ford Figo etc. Went for a test drive of Beat. Suddenly my husband said, why not we check with the latest cars from Maruti like Ritz or the New Wagon R etc. I half-heartedly agreed to it and went to our regular Maruti dealer ABT Maruti Guindy. There was a bright Sunlight Orange A-star car in the demo section. I loved the first look of it and started reading reviews about the car. On the day of test drive, it was a full packed car, as I was behind the wheels, the sales person seated next to me, and my husband, Vythi and our two kids were at the back. I never drive the car when my husband is next to me or inside the car that I drive.. That nervousness killed me to the core, and I found it extremely difficult to drive the A-star in spite of the fact that it was a more sophisticated car when compared to the one that I owned.
I had a big frown in my face and wasn’t even sure whether I should go for A-star. Vythi was clear that I wasn’t able to drive peacefully in his presence and hence asked me to test drive all by myself. That really made a difference!! I loved the feel of the car, its interiors, the super good dashboard and to top them all, the big smily in the front of the car…I fell in love with the car and we decided to go for it.
It was on August 27th 2010, we got our car and till date, it has been my favourite companion. I’ve driven through most of the roads in Chennai and its suburbs. Five stars to you my dear A-star!!
My cute little A-star
Kiddo talks!!
It has been a long time since I found time to write about my kids’ and their enjoyable talks. Recently happened to hear a few:
Karthik: My younger one Karthik, has now got a regular habit of grazing through the newspaper, daily morning, once he is back from his regular cricket class. Last week, newspapers were carrying the front page news of Arunachal Pradesh Chief Minister’s flight missing, and the possibility of his being kidnapped due to political reasons. Suddenly Karthik came to the kitchen where I was engrossed in my own work and thoughts. He interrupted and asked me in a serious tone, “Amma, can elders too be kidnapped?” I replied, “Why not?” . He instantly told me that “I am thinking the word kidnap came because it could be thought of as something related to ‘kid’ and hence only kids would be abducted or taken away from their parents. I never knew big people too can be kidnapped!! ” In spite of my hectic work, I enjoyed his thought on kidnap…
Vignesh: He has been roaming with me, ever since our plans to buy a new flat materialised. He used to come to say suggestions to the site engineer, to the bank for loan application purposes etc etc. Last Saturday, my husband and myself were discussing about some existing loan to be closed and how to go about the same. We were discussing what could be our immediate difficulties etc. Vignesh suddenly enquired as to what does it mean when we say the loan is to be closed. Something in his facial expression made me ask, “What do you think that phrase could mean Vignesh?” He replied, “I think, if we go and plead with the bank, that we are under great difficulty and are not able to repay, the bank would then automatically close the loan. Is that the way, Amma?”. I replied, “It isn’t that easy as you think my child!”
Kids have their own way of interpreting things or phrases.!!
கல்யாணம் பண்ணிப் பார்! வீட்டைக் கட்டிப் பார்!
இதில் முதலாமானதை செய்து பார்க்க, எனக்கு இன்னும் வயதும் ஆகவில்லை. ஒரு பெண் குழந்தையும் இல்லை. முதல் வீடு வாங்கும் போது, எனக்கும் என் வீட்டுக்காரருக்கும் பெரிசா ஒண்ணும் தெரியல! இப்போ கூட ரொம்ப தெரியாட்டாலும், தெரிஞ்ச விஷயங்களோடயே, கடந்த சில மாதங்களாக வீடு தேடும் முயற்சியில் இறங்கி ஒரு வழியாக ஒரு ப்ளாட் போரூர் பஞ்சாயத் அலுவலகம் அருகே அமைந்துள்ளது.
அதற்கான அலைச்சல் அலைந்த பிறகு இப்போ தெரிகிறது அந்த காலத்தில் ஏன் இப்படி ஒரு பழமொழியை வைத்தார்கள் என்று!!
பி.கு. கட்டின வீட்டை வாங்கவே இப்படி அலுத்துக்கறேன்னா, நானே கட்டுவதென்றால்!!
மாங்காயை எடு, ஜெராக்ஸ் போடு!!
வழக்கமான வார நாட்களின் காலை பரபரப்பில், நானும் குழந்தைகளும் அவசர கதியில் அவரவர் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தோம். ஸ்கூல் பஸ் வெகு சீக்கிரம் வருமென்பதால், காலையில் குழந்தைகள் இருவரும் அனாவசிய பேச்சுகளில் நேரம் செலவழித்தால் எனக்கு பயங்கர கோவம் வரும். இன்று கார்த்திக் திடீரென்று என்னிடம் வந்து, “அம்மா, நான் அடிக்கடி உன்னை கச்சா மேங்கோ சாக்லேட் வாங்கித்தா! என்று அடம் பிடிக்கிறேன் ரைட்டா? அதுக்கு பதில், நீ இப்ப போய் ஒரு மாங்காய் வாங்கிண்டு வா, நாம் சாயங்காலம் ஜெராக்ஸ் கடைக்கு போய், அதை கொடுத்து(எதை, அந்த மாங்காயை தான்!!) 15 காப்பி ஜெராக்ஸ் கேட்டா, அவர்கள் 15 கச்சா மேங்கோ சாக்லேட் கொடுப்பார்கள், உனக்கும் கவலையில்லை, எனக்கும் ஜாலி!!” என்றான். அவன் கூறியதை வைத்து கார்த்திக் இவ்வளவு இன்னோசென்ட்டா? என்ற கேள்வி தோன்றியது!!
SpellBee Contest and Vignesh
I have never been a Mom who keeps on nagging the kids to study. My parents have never been so, and I guess, I follow their footsteps. Of late, my elder one Vignesh, has never sat down to study, because he had not had any tests for the past two months. They are having the final Cycle test in March, he says that he need not study till then.
Suddenly, two weeks ago, he said, there was a Spelling Bee competition within his class, and he had cleared the first level. He wanted money for registering for the School Level Competition. I have always been sad that he is not the kind of kid, who jumps at every competition that he comes across. He asked for money, when we were standing in front of our apartments at 6:45 in the morning waiting for the school bus to come. I was annoyed and said that he can forego the competition as he didn’t remember to ask us for money the previous night itself. It was his day, and the bus was nowhere to be seen. He immediatley ran upstairs, and brought money from his kiddie bank. He cleared the school leve too, and got selected for the District level competition.
The district level competition took place yesterday at D.A.V. School, Velachery. He cleared a few rounds, but still couldn’t make it to the next level, the State Level. It was a lesson for him, to work hard. It was also a lesson for me, as a parent. I could see many anxious parents who were making the child study till the nth minute, a few who didn’t want to hear that their child didn’t excel and the like. I could see the sad faces of the kids who didn’t make it to the next level. I do not want my child to be pressurized by such events. Winning and losing doesn’t matter, it is just the participation that matters!
நீ தான் மெச்சிக் கொள்ளவேண்டும்!!
ஊத்துக்காடு வெங்கட சுப்ரமணிய ஐயரின் அற்புதமான இந்த பாடல் வரிகள் என் மனத்தில் கடந்த இரு தினங்களாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. யசோதை பாடுவது போல அமைந்துள்ள பாடலில், அவள் அங்கு கூடியிருக்கும் பெண்களிடம், கண்ணனின் குறும்புகளையும், லீலைகளையும் கூறி முடியவில்லை என்பதாய் இருக்கும். சரணத்தில்,
“செய்யும் துஷ்டத்தனத்திற்கோர் எல்லையே இல்லை
தேடிப் பிடிக்க என்னால் ஆகவும் இல்லை
கையும் களவுமாக்க காலமும் வ(ர)ல்லை
ஆனால் காலம் தவறாது கோள் சொல்ல வந்து நின்ற
மாதர்க்கு விடை சொல்ல நேரமும் இல்லை”
என்று முடிப்பார்.
அதைப் போல இந்த பள்ளியாண்டு தொடங்கியது முதற்கொண்டு என் இளைய மகன் கார்த்திக் வாரம் ஒரு முறையாவது ஸ்கூலில் ஏதாவது வம்பு தும்பில் மாட்டிக் கொண்டு, பெற்றோரை ஆசிரியர் பார்க்க வேண்டும் என்கிற ரேஞ்சிற்கு போய்விடுகிறான்.
போன வெள்ளிக்கிழமை, அதிசயமாக நான் ஒரு கலை வகுப்பிற்குச் சென்றிருந்தேன். அது பொறுக்கவில்லை என் சிறிய மகனுக்கும், அவன் டீச்சருக்கும். வந்ததே ஒரு போன், “மேடம், நான் கார்த்திக்கின் ஆசிரியை பேசுகிறேன்!”. எனக்கு உடனே, அவன் கீழே விழுந்து ஏதாவது பெரிய அடியோ! என்று பதறியது. ஆனால், அவர்களோ, “கார்த்திக், இன்று வகுப்பில் ஆசிரியை இல்லாத போது, மற்றொரு பையனை விளையாட்டிற்கு உதைக்கப் போய், அவன் கீழே விழுந்து, அவன் கண்ணாடியும் விழுந்து, கண்ணாடி உடைந்து விட்டது. அந்த குழந்தையின் பெற்றோர்கள் ஏதாவது புகார் செய்தால், தாங்கள் இங்கு பள்ளிக்கு வரவேண்டியிருக்கும்!” என்றார்கள். “ரொம்ப சாரி,” சொல்லிவிட்டு, சரி என்று போனை வைக்கப் போனால், அவர்கள் மேலும் விடாமல்,
- கார்த்திக் வகுப்பில் உட்காருவதே இல்லை
- கார்த்திக் வகுப்பில் வாயை மூடுவதே இல்லை
- கார்த்திக், சாப்பிடும் போது, ரொம்ப சிந்துகிறான்
- கார்த்திக் இப்படி, அப்படி என்று
ஒரு பெரிய லிஸ்ட். நானும் அவன் சற்றும் இளைப்பாறிவிடக் கூடாது என்ற முடிவில், வாரம் பூரா ஸ்கூல் முடிந்த கையோடு இந்த கிளாஸ், அந்த கிளாஸ் என்றும், வார இறுதியில் அதற்கும் அதிகமாகவும் வாட்டி வதைக்கிறேன். ஆனால், எங்கு சென்றாலும், என் மகனை ஒரு புறம் அவன் மிகவும் கூர்மையான அறிவுத்திறன் கொண்டவன், அதிவேகமாக செயல் படுபவன் என்றெல்லாம், கூறினாலும், எல்லாரும் கேட்கும் ஒரே கேள்வி, “அவனை எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்????” என்பது தான்.
கார்த்திக்கை நல்ல படியாக வளர்க்க நான் தான் எங்காவது கிளாஸ் போக வேண்டும்.!!!!
“இந்த குளிரிலும் மழையிலும் ஸ்கூல் போகணுமா மா?”
சில வருடங்களாகவே, மனிதனின் இயல்பு மட்டும் மாறவில்லை. இயற்கையின் இயல்பும் தான்…ஐப்பசி மாதம் அடை மழை, மார்கழி மாதம் கடுங்குளிர் என்று தான் பார்த்துள்ளோம். அதிலும் சென்னையில், மழையும் அதிகம் இருக்காது, குளிர் வெடவெடக்கும் படியும் இருக்காது. மிகக் கடும் வெயில், கடும் வெயில், வெயில், இது தான் சென்னை வெப்ப நிலை. இந்த வருடம் மழை ரொம்ப நாள் ஆட்டம் காட்டிவிட்டது. மழை பெய்ய வேண்டிய காலத்தில் பெய்யாமல் டிசம்பர் மாதம் கூட பெய்கிறது. குழந்தைகள் இருவரும், காலையில் எழுந்திருக்கும் போதே “இந்த குளிரிலும் மழையிலும் ஸ்கூல் போகணுமா மா?” என்று கேட்கின்றனர்…. ஆஹா, அருமையான யோசனை. ஆனால் நடக்காதே! கிளம்புங்கடா ஸ்கூலுக்கு என்றேன்!! வருத்தத்துடன்….
“I am a BIG Boy!!” says my elder one, Vignesh!
Yesterday was Vignesh’s 11th birthday. Every year, for both our kids, we used to host small b’day parties, inviting all their friends in our apartment as well as kids of our family friends. This year, yesterday being his birthday, we thought we will finish our shopping for Vignesh as well as for the birthday party on Sunday. When we asked Vignesh about the party arrangements, and ordering for cake etc., he said, “Appa, I am not still a small kid, to celebrate my birthday with cake cutting etc. I think I have grown up and would stop such celebrations from this year onwards!”. More than me and my husband, Karthik and his Paati were upset on hearing his words. Paati and Karthik loves to party. Especially Karthik would feel at his best when he is left to be himself, and is among his friends playing and running around. Karthik even tried pacifying his elder brother saying that, “Dai Anna, I’ll do all the preliminary work, like calling out friends, helping Amma and Appa arrange for the party etc. Please daa, we’ll celebrate daa…” Nothing went into the elder one’s ears and he was stubborn on his decision. Thus, went Vignesh’s birthday without much celebrations….Anyways, Happy birthday my dear son, Vignesh, We are proud to hear that your are growing up…
Dreaming about a musical December
November, went by even before I realised it was. First week could be attributed to Diwali. The post diwali week and the next saw me in deep troubles in my health related stuff, and was not anywhere to be seen in the ocean of the web.
The thought of December itself came to be as soft as a soothing breeze. It marks the month, I was blessed with motherhood for the first time, and my cute little Vignesh came into this world, on Dec. 7th, which I loved as it was the Flag day in India.
December and Chennai together boasts of the famous Music Festival. Many decades have gone by, and lots of new sabhas have sprung up, new artistes, seasoned artistes, canteens at these sabhas with mouth-watering delicacies, non-stop chattering Mami’s with their silk sarees and diamond earrings….are something which Chennai alone can boast of…
I had been a part of the regular concert goer group until my wedding. For the past two or three years, I have been thinking that I should hear at least a dozen or so kutcheris, but in vain.
Dreaming for a musical December, hoping to hear scintillating Sudha Raghunathan or soulful Bombay Jayshree or the purist Sanjay Subramanian or vibrant Sowmya or Unnikrishnan, or whoever I am able to make it….
Would love to sit through a few concerts, without thinking about family, kitchen, work or anything else that would take me away from the world of music…Will write more as and when I go to concerts…
